یک سیستم عامل کم حجم و فوق العاده کوچک x86مخصوص سیستم های ۳۲بیتی است که شروع پروژه این سیستم عامل به سال ۲۰۰۴ بر می‌گردد و بیشتر جامعه توسعه دهنده آن به اتحاد جماهیر شوروی سابق بر میگردد .

اما مهمترین خصیصه این سیستم عامل حجم بسیار کم و متحیر کننده آن است به طوری شما میتوانید آن را بر روی یک فلاپی دیسک کپی کرده و اجرا کنید .
جالب اینجاست که مدت زمان بوت شدن این سیستم عامل پس از روش شدن سیستم تنها ۴ ثانیه است !
KolibriOS تکه ای از یک برنامه نویسی متحیر کننده است. یک سیستم عامل با محیط گرافیکی کامل و ویرایشگرهای متنی ، شبکه ، بازی ، مرورگر ، رسانه ها و تعداد زیادی قابلیتهای مفید دیگر که همگی آنها در یک فلاپی ۱٫۴۴ مگابایتی قرار می‌گیرند !

KolibriOS نیازی به نصب ندارد … تنها کافی است آن را بر روی فلاپی و یا یک عدد سی دی کپی کنید و سپس سیستم را ریستارت و از روی فلاپی یا سی دی بوت کنید تا وارد KolibriOS شوید .

در سایت KolibriOS دو نسخه برای دریافت قرار داده شده – یک نسخه ۲ مگابایتی مخصوص فلاپی دیسک و یک نسخه ۳ مگابایتی برای رایت بر روی سی دی که نسخه ۳مگابایتی هم هنوز باورنکردنی و کوچک است !


برای دیدن متن کامل,بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

آن روزها که برنامه‌نویسی را تازه یاد گرفته بودیم و به حدی رسیده بودیم که مي‌توانستيم با زبان C، با وقفه‌ها و دستورات زیر‌سیستمی ارتباط برقرار‌کنیم و تب و هیجان پديدآوردن اثري تازه هم خیلی داغ بود، با دوستانمان درباره برنامه‌نویسی یک سیستم‌عامل جدید گفت‌وگو كرده و ایده‌هاي جدیدي را مطرح مي‌کردیم. مسائل و مشكلات مربوط به DOS و ويندوزرا بررسي مي‌كرديم و سعی‌مان بر‌آن بود تا طرح مورد نظر خود را بر‌اساس حل مشکلات و ضعف‌هاي DOS پیاده‌کنیم. اگرچه، این مسئله پس از یک تابستان داغ و با شروع کلاس و درس و مدرسه فراموش شد، اما بحث مهمی در آن نهفته باقي مانده بود، بحثي كه امروزه آن را مي‌فهميم. به طوركلي هرگاه انسان به توانایی یا دانش تولید ابزاری خاص مي‌رسد و وقت و انرژی کافی نیز در اختيار دارد، ناخودآگاه، سعی در بهینه‌سازی ابزارها و ساخته‌هاي خویش مي‌كند، بهینه‌سازی در برطرف‌كردن مشکلات ابزارهاو افزودن امکانات جدید به آن‌ها.من افسوس مي‌خورم که چرا در آن ایام، با لینوکس و مدل توسعه آن آشنا نشدم و این زمین بازی بزرگ را برای کدنویسی از دست دادم.




این مقدمه را به اين دليل مطرح کردم که به یک نکته اساسی در توسعه سیستم‌عامل لینوکس و در مجموع، در جامعه اپن سورس اشاره کرده باشم: میل به کمال و بهینگی در درون بشر و نیاز یا لذت وی از همکاری در تحقق آن. موضوع خیلی ساده است. در سال 1991 یک دانشجوی جوان در دانشگاه هلسینکی با نام لینوس توروالدز از قابلیت‌هاي سیستم‌عامل MINIX (یک سیستم‌عامل با هسته مینی‌مال که بر‌اساس یونیکس توسعه داده شده بود) خوشش آمد، اما از محدودیت مجوز آن که تنها در زمینه‌هاي آموزشی قابل استفاده بود، ناراضی بود و به همین دلیل، کار روی پروژه سیستم‌عامل شخصی‌اش را آغاز کرد که اين پروژه به هسته لینوکس تبدیل شد. در ابتدای کار، سیستم‌عامل لینوکس روي MINIX توسعه داده مي‌شد، اما پس از گذشت زمان و بلوغ لينوكس کار توسعه آن روی خودش دنبال شد. در ادامه، توروالدز از کدهای پروژه گنو (شامل یک سری برنامه‌هاي یونیکس، کتابخانه و کامپایلر) که درسال 1983 توسط ریچارد استالمن آغاز شده بود، در سیستم‌عامل خود استفاده كرد و مجوز GPL را برای عرضه سیستم خود برگزید. مجوزی که امکان دسترسی همه را به کد سیستم‌عامل فراهم‌کرده و همچنين اجازه استفاده‌هاي تجاری از آن را نیز فراهم مي‌کرد و این‌گونه بود که لینوکس، به زمین بازی بزرگي برای خوره‌هاي برنامه‌نویسی تبديل شد که امروزه تعداد بسیار زیادی از برنامه‌نویسان در سطح دنیا، با مقاصد مختلف تجاری یا سرگرمی، به توسعه و نگه‌داری کد در آن مي‌پردازند، ماجول‌هاي جدید را به آن اضافه كرده و باگ‌های کشف شده را حذف مي‌کنند يا برنامه‌هاي جدیدي برای آن مي‌سازند یا امکان اجرای دیگر برنامه‌ها را در آن فراهم مي‌كنند. توزیع جدیدی از آن را فراهم كرده یا نسخه اختصاصی خود را برای مقاصد شخصی (دسکتاپ یا سرور) از صفر (از روی کد) مي‌سازند و در مجموع، هر كاربري هر کاری که مي‌خواهد با لینوکس انجام‌می‌دهد. اما واقعاً چرا لینوکس مهم است؟ و چرا برای تولد بیست سالگی‌اش این همه هیاهو به پا کرده‌ایم؟



برای دیدن متن کامل,بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

1983

- سیستم عامل GNU توسط ریچارد استالمن معرفی شد. پروژه گنو، یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های مبتنی بر مشارکت جمعی در حوزه نرم‌افزارهای آزاد و اپن سورس است. پروژه گنو، تولد مجوز GPL (سرنام General Public License) را نیز به دنبال داشت که به شکل قابل توجهی به پرکاربردترین مدل مجوزهای اپن‌سورس تبدیل شده است. سیستم عامل GNU برای تکمیل به یک هسته نیاز داشت.




1985

- مانیفست گنو، نوشته ریچارد استالمن، که به دفاع از انگیزه‌ها و جنبش نرم‌افزارهای آزاد می‌پردازد در شماره مارس ژورنال دكتر‌دابز منتشر شد. هدف بنیادین پروژه گنو توسعه زیرساخت و بدنه‌ای قدرتمند و کافی برای گذار و بی نیاز شدن از نرم‌افزارهای غیر آزاد بود.




1987

-مینیکس برای نخستین بار منتشر شد و تمام کدهای منبع آن برای استفاده آموزشی و تحقیقاتی در اختیار دانشگاه‌ها قرار گرفت. مینیکس یک سیستم عامل شبه‌یونیکسی است که توسط آندرو اس تننباوم برای مصارف آموزشی و بر پایه معماری میکروکرنل توسعه داده شده است. مینیکس الهام بخش ایجاد هسته لینوکس نیز بوده است.




1991


لينوس‌توروالدز لينوكس را پديد آورد. او هسته‌اي ساده برای یک سیستم عامل شبه یونیکسی نوشت که روی یک پردازنده 386 اینتل اجرا می‌شد. اين هسته در نهایت به نسخه 0,01 ینوکس تبدیل شد و از طریق اینترنت منتشر شد. خود لينوس تمایل داشت اين هسته را «Freax» بنامد. هسته لينوكس آخرین قطعه پازل پروژه سیستم عامل گنو بود که در نهایت به ایجاد یک سیستم عامل آزاد و اپن‌سورس منجر شد.




1992

توروالدز لینوکس را تحت مجوز GPL منتشر کرد. هنگامی که هسته لینوکس از راه رسید، نرم‌افزارهای گنو این فرصت را یافتند تا به کمک این هسته به یک سیستم‌عامل کامل تبدیل شوند. هسته لینوکس درواقع آخرین قطعه پازل گنو بود.
- آدام ریشتر (Adam Richter) نخستين توزیع لينوكس محصول شرکت‌اش را با نام Yggdrasil منتشر كرد.
- پیتر مک‌دونالد (Peter MacDonald) نخستين توزیع کامل لينوكس (مجموعه‌ای فراتر از هسته و ابزارهای ابتدایی) را با نام SLS منتشر كرد.
- نخستين گروه خبري لينوكس با نام comp.os.linx توسط آری لمکه (Ari Lemmke) پايه‌گذاري شده و شروع به كار كرد.




1993


- شركت ردهت تأسيس شد و نخستين توزيع خود را يك سال بعد منتشر كرد.
- نخستين توزيع كامل تجاري به نام Slackware منتشر شد.
- توزيع دبيان منتشر شد. از دبیان می‌شد هم به عنوان سیستم‌عامل دسکتاپ و هم به عنوان سیستم‌عامل سرور استفاده کرد.



برای دیدن متن کامل,بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

کلمه‌ی «آریوس» را می‌توان «سیستم‌عاملی از ایران» ترجمه کرد. آریوس یک سیستم‌عامل آزاد و رایگان بر پایه‌ی توزیع گنو/لینوکس اوبونتو است و صد در صد با آن سازگار و هماهنگ است.

آریوس به شکل یک دیسک زنده قابل نصب عرضه می شود. کافی‌ست دیسک زنده‌ی آریوس را در درایو دی‌وی‌دی خود قرار دهید و سیستم خود را راه‌اندازی کنید تا بدون اینکه تغییری در محتویات هارد دیسکتان ایجاد شود، آن را امتحان کنید و در صورت تمایل بر روی سیستمتان نصب کنید.

آنچه‌ آریوس را از سایر توزیع‌های مبتنی بر گنو/لینوکس اوبونتو متمایز می‌کند ظاهر منحصر به فرد و بهینه آن و نرم‌افزارهای کاربردی فراوانی است که در آن گنجانده شده است. با نصب آریوس به گنجینه‌ای از نرم‌افزارهای چندرسانه‌ای برای اجرا و ویرایش انواع فایل‌های صوتی و تصویری، نرم‌افزارهای اداری، ابزارهای وبگردی، بازی‌ها و… دست پیدا خواهید کرد به طوری که پس از نصب برای اکثر کارهای روزانه و بعضی کارهای پیچیده‌تر نیازی به نصب نرم‌افزار اضافی نخواهید داشت.

آریوس تمامی قالب‌های صوتی و تصویری را پشتیبانی می‌کند و برای لذت بردن از موزیک و ویدیو و تماشای فیلمهای DVD آماده است.

کار کردن با آریوس بسیار ساده است. آریوس اوبونتویی نیست که به آن چند نرم‌افزار، اضافه شده باشد. این سیستم‌عامل با دقتی فراوان و برای فراهم آوردن تجربه‌ای متفاوت طراحی شده است تا بدون نیاز به اتلاف زمانی طولانی برای تنظیم سیستم، در فضایی منحصر به فرد و زیبا، به سرعت به کارایی مورد نظر خود برسید.


برای دیدن متن کامل,بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

اکثر دوستان از رابط متنی از سرور های لینوکس خود استفاده میکنند. اما در این پست یاد خواهید گرفت که چطور میتوان قابلیت گرافیکی (ریموت دسکتاپ) را بر روی سرورهای خود فعال و اجرا کنید.

ابتدا با کاربر ریشه (root) وارد SSH شده و مراحل زیر را به ترتیب انجام دهید.

۱- بسته های مورد نیاز را نصب میکنیم:

yum -y groupinstall ‘KDE (K Desktop Environment)’
yum -y groupinstall X Window System
yum -y install yum-utils

2- یک رمز عبور برای کاربر ریشه جهت متصل شدن به رابط گرافیکی تعریف میکنیم:

vncpasswd

* رمز عبور خود را وارد نمایید.

۳- سرویس را با دستور زیر راه اندازی میکنیم:

vncserver :2

4- برای ادامه کار سرویس را متوقف نمایید:

vncserver -kill :2


برای دیدن متن کامل,بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

برای کاربران Linux/BSD
اگر شما از یک توزیع Linux مانند Fedora و Mandriva یا {انتخابتان را اینجا قرار دهید}، یا یک سیستم BSD مانند FreeBSD استفاده می کنید، احتمالا Python قبلا روی سیستم شما نصب شده باشد. برای اینکه امتحان کنید Python روی سیستم Linux شما قبلا نصب شده است، یک برنامه shell را باز کنید(مانند Konsole یا Gnome-Terminal) و دستور python -V را، همان طور که در زیر نشان داده شده است، وارد کنید.

$ python -V Python 2.3.4 .

توجه علامت $ اعلان shell است. این اعلان برای شما بسته به تنظیمات سیستم عاملتان مختلف خواهد بود، بنابراین من اعلان را فقط با علامت $ نشان خواهم داد. اگر شما اطلاعات نسخه را مانند چیزی که در بالا نشان داده شده است می بینید، شما از قبل Python را نصب کرده اید. در هر صورت اگر شما یک پیام مانند این پیام دریافت کردید:

$ python -V
bash: python: command not found
آن وقت شما Python را به صورت نصب شده ندارید. این بسیار بعید است، اما ممکن است. در این مورد، شما دو راه برای نصب کردن Python روی سیستم تان دارید. بسته های binary را با استفاده از نرم افزار مدیریت بسته ای که همراه سیستم عامل تان است، نصب کنید، مانند yum در Fedora، urmpi در Mandriva Linux، apt-get در Debian GNU/Linux، pkg_add در FreeBSD و غیره. توجه داشته باشید که برای استفاده از این روش به اتصال اینترنتی نیازمند هستید. متناوبا، شما می توانید بسته های binary را از جایی دیگر تهیه کنید و به کامپیوتر شخصی تان منتقل کنید و آن را نصب کنید. شما می توانید Python را از روی کد منبع آن compile کنید[۱] و آن را نصب کنید. راهنمای compile کردن در وب سایت تهیه شده است



برای دیدن متن کامل,بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

دستورات مهم سیستم عامل لینوکس ( قسمت اول ) :

adduser

توسط این دستور یک کاربر به سیستم اضافه می نمائید :

adduser Raeissi

در صورتیکه بخواهید تغییراتی را اعمال نمائید میتوانید اسکریپت bash آنرا از آدرس usr/sbin/ پیدا نمائید .

alias

توسط این دستور امکان جانشینی نام مستعار برای یک دستور ،وجود دارد .

alias help=man




apropos

عناوین کلیه دستوراتی را که شامل کلمه کلیدی می باشند را نمایش می دهد .

apropos keyword

cat

محتویات فایل مورد نظر را نمایش می دهد .

cat /etc/filename

cd

برای جابجایی در شاخه ها استفاده می شود .

cd document

chmod

جهت تعیین دسترسی ها به فایلها

chmod 666 filename

chown

جهت تغییر در مالکیت فایلها

chown hraeissi /home/filename


موفق و سربلند باشید.

در هرشبکه بطورمعمول نخستین لایه یعنی سخت افزار از یک کارت شبکه یا اترنت تشکیل شده و برای اینکه این کارت بعنوان یک رابط درمحیط شبکه بکارگرفته شود بایستی اولا آدرس واحدی تحت عنوان IP address به آن اختصاص یافته و ثانیا"بسته ها یا packet های اطلاعاتی برای رسیدن به این رابط مسیر دهی شوند که به این عمل routing گفته میشود.
در اغلب توزیعهای لینوکس راههای خاصی برای انجام تنظیمات رابط یا کارت شبکه گنجانده شده که در اینجا روش ساده استفاده از فرامین متنی در محیط shell بررسی میشود :
باید دانست که هسته یا کرنل سیستم عامل لینوکس بطورپیش فرض از یک رابط مجازی یا loopback interface (lo) بعنوان یک ابزار مجازی برای ارتباط با خود سیستم استفاده میکند .
این ابزار مجازی بطور معمول IP 127.0.0.1 و نام localhost را برمی گزیند و در هنگام بوت سیستم بطور ازپیش تعریف شده فعال میگردد .
قسمت اصلی سخت افزار شبکه یک رایانه کارت شبکه network interface میباشد که در محیط گنو/لینوکس معمولا با اسامی eth0 یا eth1 و ... بسته به تعداد کارتهای شبکه متصل به سیستم آدرس دهی و نامگذاری میشود.
برای تنظیم IP یک کارت شبکه بافرض اینکه این کارت اولین و تنها کارت شبکه نصب شده در سیستم است تنها چیزی که لازم داریم برنامه ifconfig (interface configure) میباشد و میبایست بعنوان مثال از دستور زیر در محیط shell با مجوز کاربر ریشه استفاده کنیم :

/sbin/ifconfig eth0 192.168.3.9 broadcast 192.168.3.255 netmask 255.255.255.0 #

همانطوریکه ملاحظه میشود در اینجا یک IP کلاس C شامل آی پی اختصاص یافته به کارت شبکه 192.168.3.9 و یک پوشانه زیر شبکه کلاس c شامل 255.255.255.0 به کارت شبکه ما eth0 اختصاص می یابد . و آی پی broadcast نیز شامل IP خاصی است که کلیه کامپیوترهای شبکه به آن پاسخ میدهند و معمولا آخرین شماره آی پی یک کلاس شبکه میباشد .
در ادامه برای بررسی صحت عملیات انجام شده و عملکرد کارت شبکه از دستور ifconfig به تنهائی استفاده کرده و پاسخ سیستم را که چیزی مشابه زیر خواهد بود مشاهده میکنیم :
/sbin/ifconfig#

eth0

Link encap:Ethernet HWaddr 00:00:E8:3B:2D:A2

inet addr:192.168.3.9 Bcast:192.168.3.255 Mask:255.255.255.0

UP BROADCAST RUNNING MULTICAST MTU:1500 Metric:1

RX packets:1359 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0

5 TX packets:1356 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0

collisions:0 txqueuelen:100

Interrupt:11 Base address:0xe400

Lo

Link encap:Local Loopback

10 inet addr:127.0.0.1 Mask:255.0.0.0

UP LOOPBACK RUNNING MTU:3924 Metric:1

RX packets:53175 errors:0 dropped:0 overruns:0 frame:0

TX packets:53175 errors:0 dropped:0 overruns:0 carrier:0

collisions:0 txqueuelen:0
دراین گزارش حتی آدرس سخت افزاری کارت شبکه eth0 هم مشخص شده 00:00:E8:3B:2D:A2 که در نوع خود با توجه با سادگی دستورات داده شده نتایج جالبی به نظر میرسد .
در این مرحله کارت شبکه فعال گردیده و آماده بکار میباشد و چون هیچ چیزی وجود ندارد که به هسته لینوکس بگوید که کدام بسته اطلاعاتی ارسال شده برروی شبکه به کدام کارت شبکه ارائه شود میبایست در ادامه برای آدرس دهی routing اینترفیس مربوطه در شبکه از دستور زیر یا مشابه آن باتوجه به آی پی مورد نظر هر کاربر استفاده کرد :
/sbin/route add -net 192.168.3.0 netmask 255.255.255.0 eth0 #
و سپس برای تست کردن این دستور از فرمان rout –n میتوان بهره گرفت که بایستی نتایج مشابه زیر را دربر داشته باشد :


برای دیدن متن کامل,لطفا بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

LAMPPIX یک دیسک زنده (Live) است که امکان اجرای وب سرور آپاچی (Apache) , زبان برنامه نویسی پی اچ پی (PHP) , پرل (Perl) و پایگاه داده MySQL را فراهم می کند.



جهت نصب بر روی حافظه فلش نسخه Mini را دریافت نمایید.

▪ توجه :

برای اجرای دستورات خط فرمان به جای استفاده از sudo می توانید با کاربر root وارد شده و دستورات زیر را بدون کلمه sudo اجرا کنید.

● پارتیشن بندی حافظه جانبی

1) حافظه فلش را در پورت مخصوص قرار دهید و چند لحظه صبر کنید تا سیستم آنرا شناسایی کند.

2) آدرس دسترسی به آنرا پیدا کنید .

معمولا در آدرس dev/sda/ قابل دسترسی است ولی اگر برای شما تفاوت داشت می توانید به روش زیر آدرس آنرا پیدا کنید :

▪ ‫از این دستور (که فهرست دیسکهای شناسایی شده توسط سیستم را نشان میدهد ) استفاده کنید:

sudo fdisk -l $

▪ ‫همانطور که در تصویر مشاهده میکنید مورد آخر در فهرست , دیسک مورد نظر ماست که ابتدای آن آدرس دسترسی یعنی dev/sda/ نوشته شده است.‫ اگر در پیدا کردن آن مشکل داشتید میتوانید از طریق حجم آن ر ا ‫پیدا نمایید (به طور معمول دیسکهای متصل شده از طریق usb با sd شروع میشوند).

3) ‫در این مرحله باید حافظه خارجی را پارتیشن بندی می کنیم.

برای این منظور از دستور cfdisk به صورت زیر استفاده می کنیم :

sudo cfdisk /dev/sda $

که در آن dev/sda/ مسیر حافظه فلش است.

▪ ایجاد پارتیشن اول (پارتیشن اصلی) :

گزینه New را انتخاب کرده و یک پارتیشن Primary با حداقل سایز 160 مگابایت بسازید.

توجه :

Lamppix و فایل های برنامه شما باید روی همین پارتیشن قرار بگیرند پس با توجه به حجم برنامه و فایل های پایگاه داده فضای بیشتری را در نظر بگیرید.

خروجی این دستورات چیزی شبیه این تصویر خواهد بود :

سپس گزینه Bootable را انتخاب کنید.



برای دیدن متن کامل,لطفا بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.

در جدیدترین و امن ترین فایل سیستم مایکروسافت یعنی NTFS 5.0 امکان تعیین سطوح مختلف دسترسی به دایرکتوری ها و فایل ها برای کاربران مختلف به صورت زیر وجود دارد:
1) No Access
2) Read
3) Read & Execute
4) Write
5) Full Control
در حالت اول کاربر مورد نظر هیچگونه دسترسی به دایرکتوری مورد نظر ندارد. حالت دوم تنها می تواند فایل ها را ببیند ولی امکان اجرای فایل ها (ی اجرایی) را ندارد ( بیچاره !!!). در گزینه سوم این اختیار به کاربر داده شده است تا فایل ها را اجرا کند. در حالت چهارم یا Write کاربر قادر به انجام هر کاری جز تغییر سطوح دسترسی به دایرکتوری مورد نظر را دارد. به این حالت Modify هم گفته می شود و بالاخره در آخرین حالت کاربر می تواند هر آنچه را اراده می کند اعمال کند!!! این سطح دسترسی معمولا مخصوص Administrator بوده و به نااهلان داده نمی شود.
همانگونه که اشاره شد در این فایل سیستم امکان فیلتر کردن دسترسی کاربران به فایل ها وجود ندارد و تمام فایل های موجود در یک دایرکتوری به لحاظ سطح دسترسی تابع دایرکتوری خود هستند. اما در لینوکس استراتژی کاملا متفاوت است.
دسترسی به هر فایل یا دایرکتوری توسط 9بیت اطلاعات اضافه ای که به فایل یا دایرکتوری چسبانده می شود برای 3 کلاس 3 بیتی کاربر, گروه کاربر و سایر کاربران , تعیین می شود که به ترتیب با کدهای u(کاربر) , g(گروه) و o(سایرین) مشخص می شوند. 0 یا 1 بودن بیت اول تعیین کننده دسترسی خواندن (Read)برای صاحب فایل ( کاربر), بیت دوم امکان نوشتن (Write) و ایجاد تغییر در فایل یا دایرکتوری مورد نظر و بالاخره بیت سوم امکان اجرای(eXecute) فایل های اجرایی را مشخص می کند.


برای دیدن متن کامل,لطفا بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید.